młotek sędziowski leży na kodeksie karnym

Zmiany w ustawie o pomocy społecznej z 2023

1 listopada 2023 r. weszła w życie znowelizowana ustawa o pomocy społecznej, która obejmuje m.in. tematykę mieszkań wspomaganych i treningowych, usługi opiekuńcze w formie usług sąsiedzkich, a także zmiany w wysokości zasiłku stałego.

Najważniejsze zmiany:

1.wprowadzone zostaną „nowe” świadczenia z pomocy społecznej – usługi opiekuńcze w formie usług sąsiedzkich oraz usługi wsparcia krótkoterminowego w domach pomocy społecznej.

Usługi sąsiedzkie

Do ustawy o pomocy społecznej zostały dodane przepisy regulujące usługi sąsiedzkie obowiązujące od 1 listopada 2023 r. Organizacja i świadczenie tych usług należy do zadań gminy, lecz nie są to zadania obligatoryjne. Usługi sąsiedzkie będą obejmowały pomoc w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, podstawową opiekę higieniczno-pielęgnacyjną, przez którą należy rozumieć formy wsparcia niewymagające specjalistycznej wiedzy i kompetencji, oraz w miarę potrzeb i możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem.

Zgodnie z przepisami pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych przysługuje osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona oraz osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić.

Czym są usługi sąsiedzkie?

Pod pojęciem usług sąsiedzkich należy rozumieć świadczenia pomocy społecznej o charakterze opiekuńczym, które organizowane są w miejscu zamieszkania.

W ramach usług sąsiedzkich może być świadczona pomoc w następującym zakresie:

– pomoc w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych,

– prostą podstawową opiekę higieniczno-pielęgnacyjną – czynności podstawowe, które nie wymagają specjalistycznego przygotowania,

– w miarę potrzeb oraz możliwości zapewnienie kontaktów z otoczeniem.

Kto będzie mógł skorzystać z pomocy?

Z usług sąsiedzkich będzie mogła skorzystać osoba samotna, która z powodu wieku, choroby lub innych powodów wymaga wsparcia innych osób, natomiast nie może go otrzymać.

 

Za osobę samotną uznaje się osobę, która:

– samotnie prowadzi gospodarstwo domowe,

– nie znajduje się w związku małżeńskim,

– nie posiada zstępnych ani wstępnych, czyli dzieci, wnuków, rodziców, dziadków.

Zgodnie z przepisami, gmina w drodze uchwały będzie mogła zadecydować o poszerzeniu katalogu osób, które będą mogły otrzymać usługi sąsiedzkie. W związku z tym z usług sąsiedzkich będą mogły skorzystać także te osoby, których rodzina, w tym wspólnie niezamieszkujący małżonek, zstępni i wstępni, nie mogą zaoferować takiego wsparcia.

Kto będzie mógł świadczyć pomoc?

Świadczeniem usług sąsiedzkich będą mogły zajmować się osoby, które spełnią poniższe wymagania:

– ukończyły 18. rok życia,

– nie należą do rodziny osoby, dla której mają być świadczone usługi,

– nie są zamieszkującym oddzielnie członkiem rodziny (małżonkiem, wstępnym lub zstępnym) osoby, dla której mają być świadczone usługi,

– oświadczyły, że są zdolne pod kątem psychofizycznym do świadczenia tego typu usług,

– zamieszkują w okolicy osoby, dla której przeznaczone są usługi,

– przeszły szkolenie w zakresie udzielania pierwszej pomocy,

– zostały zaakceptowane przez organizatora usług i osobę, na rzecz której usługi te mają być świadczone.

Usługi sąsiedzkie opłacane będą przez gminy i to ich zadaniem będzie ustalenie zasad, na których będą one się odbywały, także pod kątem finansowym.

Usługi pobytu krótkoterminowego

Usługi wsparcia krótkoterminowego w domach pomocy społecznej zostały wprowadzone do ustawy o pomocy społecznej na mocy nowelizacji, która wejdzie w życie 1 listopada 2023 r.

Tego typu usługi będą mogły świadczyć domy pomocy społecznej dla:

– osób w podeszłym wieku;

– osób przewlekle somatycznie chorych;

– osób przewlekle psychicznie chorych;

– dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie;

– osób niepełnosprawnych fizycznie.

Komu przyznaje się pomoc?

Przyznaje się je osobie, która ze względu na wiek, chorobę lub niepełnosprawność wymaga doraźnej pomocy w formie pobytu całodobowego lub w formie dziennej, ze względu na czasowe ograniczenie możliwości zapewnienia właściwego wsparcia w miejscu zamieszkania przez osoby na co dzień sprawujące opiekę nad tą osobą.

Rodzaj i zakres usług wsparcia krótkoterminowego są uzależnione od sytuacji osoby wymagającej wsparcia oraz jej indywidualnych potrzeb.

Wnioski o usługi wsparcia krótkoterminowego będą przyjmowały ośrodki pomocy społecznej (lub centra usług wspólnych). 

Opieka krótkoterminowa ma za zadanie odciążenie członków rodzin lub opiekunów osób zależnych poprzez wsparcie ich w codziennych obowiązkach lub zapewnienie czasowego zastępstwa. Usługi te mogą służyć również okresowemu zabezpieczeniu potrzeb osób niesamodzielnych w sytuacji, gdy opiekunowie z różnych powodów nie będą mogli czasowo wykonywać swoich obowiązków (np. z powodu choroby). Niniejsze rozwiązanie pozwoli na szersze wsparcie opiekunów w opiece odciążeniowej, z drugiej strony pozwoli skierować dodatkowe środki finansowe do domów pomocy społecznej.

Usługi krótkoterminowe mogą być realizowane w dwóch formach:

– dziennej,

– całodobowej.

W przypadku usług świadczonych w formie całodobowej, standard usług jest identyczny z standardem przewidzianym dla miejsc statutowych. Aby prowadzić tego rodzaju działalność, należy organizacyjnie wydzielić część DSP (wskazać pokoje mieszkalne oraz wydzielić personel np. poprzez oddelegowanie, zatrudnienie nowych osób lub zawarcie umów cywilno-prawnych).

W przypadku opieki dziennej, ta część działalności wymaga wydzielenia jednego pomieszczenia dziennego (spełniającego funkcje pokoju dziennego, jadalni – o wielkości co najmniej 4m2 na osobę), pokoju do odpoczynku wyposażonego w miejsca dla odpoczynku, sanitariatów damskich i męskich, przy czym ilość osób na sanitariat nie może przekroczyć 10. Wymagana jest również szatnia z odpowiednią dla ilości osób liczbą szafek.

Wprowadzone zostaną mieszkania treningowe lub wspomagane w miejsce dotychczasowej pomocy w formie mieszkań chronionych.

2. Mieszkania treningowe i wspomagane – mają za zadanie wykształcenie w osobach w nich przebywających umiejętności do samodzielnego życia społecznego i zawodowego. Wsparcie w wykonywaniu codziennych obowiązków połączone z treningiem umiejętności społecznych może pozwolić osobom na częściowe lub całkowite usamodzielnienie. Mieszkanie treningowe i wspomagane jest alternatywą dla instytucjonalnych form pomocy, przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych psychicznie, która ze względu na szczególną sytuację życiową potrzebuje wsparcia w funkcjonowaniu w codziennym życiu oraz opuszczającej rodzinę zastępczą, placówkę opiekuńczo-wychowawczą, młodzieżowy ośrodek wychowawczy, zakład dla nieletnich, jeżeli miejscem osiedlenia osoby usamodzielnianej jest Gmina Miejska Kraków, a także bezdomnej.

Mieszkania treningowe – zwiększy się dostępność do tych usług

Nowelizacja wprowadziła również oczekiwany przez środowisko osób z niepełnosprawnościami podział na mieszkalnictwo treningowe oraz wspomagane. W uzasadnieniu do projektu ustawy wskazano, iż dotychczasowa nazwa „mieszkania chronione” była negatywnie odbierana przez te osoby.

Ustawodawca chcąc zwiększyć dostępność do tego typu usług wprowadza możliwość prowadzenia mieszkań treningowych i wspomaganych przez każdą jednostkę organizacyjną pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne podmioty prowadzące działalność w zakresie pomocy społecznej. Celem tego działania jest także ułatwienie gminom i powiatom zlecania zadań prowadzenia tych form mieszkalnictwa.

3. Ograniczenie lub pozbawienie prawa do pomocy społecznej dla osób tymczasowo aresztowanych lub odbywających karę pozbawienia wolności.

4. Ochrona prawna dla pracowników socjalnych.

5. Zmiany w wysokości zasiłku stałego.

Zasiłek stały od 1 stycznia 2024 r.:

w przypadku osoby samotnie gospodarującej – będzie stanowił różnicę między kwotą wynoszącą 130 proc. jej kryterium dochodowego a jej dochodem. Kwota zasiłku nie będzie mogła być wyższa niż 1000 zł miesięcznie;
w przypadku osoby w rodzinie – będzie stanowił różnicę między kwotą stanowiącą 130 proc. kryterium dochodowego na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie.

Zasiłek stały przyznawany jest na podstawie ustawy o pomocy społecznej i przysługuje:

– pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;
– pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.
Przy ustalaniu wysokości zasiłku stałego do dochodu nie wlicza się kwoty zasiłku okresowego.

6. Wprowadzony zostanie obowiązek dyrektora lub kierownika domu pomocy społecznej do prowadzenia rejestru zgłoszeń o zdarzeniach nadzwyczajnych dotyczących mieszkańców domu.

źródła:

Strona www.gov.pl

Strona www.lex.pl

Rodzaje znaków stosowanych w AAC

  1. Znaki przestrzenno–dotykowe:
    1. system symboli jednoznacznych – przedmioty, ich miniatury lub fragmenty symbolizujące dany przedmiot,[1]
    2. miniatury i znaki trójwymiarowe adaptowane,
    3. alfabet punktowy do dłoni stosowany w komunikacji z osobami głuchoniewidomymi (alfabet Lorma) – wszystkie litery, cyfry oraz znaki niezbędne do przekazywania informacji są rozmieszczone w ściśle określonych miejscach lewej dłoni i stanowią punkty.[2]
  2. Znaki manualne:
    1. gesty naturalne,
    2. znaki manualne MAKATON -system prostych gestów i znaków graficznych, które służą do porozumiewania się. Przeznaczony jest dla osób, które w niewielkim stopniu posługują się mową werbalną lub nie mówią w ogóle, ponadto słabo rozumieją wypowiedzi słowne,[3] 
    3. KOGHAMO – komunikacja gestykulacyjna dla osób z niepełnosprawnością ruchu. W większości są to gesty naturalne, którymi podkreśla się wypowiadane słowa, np. grzecznościowe (witaj, dziękuję, proszę), określające czynności (myć się, jeść, spać) lub uczucia i emocje. W tym ostatnim przypadku ważna jest ekspresja ciała i mimika twarzy,[4] 
    4. Język migowy – język wizualno–przestrzenny służący do porozumiewania się bez używania narządu słuchu,[5]
    5. Alfabet palcowy (daktylografia) – mowa palcowa, polegająca na układaniu palców jednej lub obydwu dłoni. Każdej literze lub liczbie odpowiada określony znak daktylograficzny.[6]
  3. Znaki graficzne:
    1. Piktogramy (PIC) – system znaków obrazkowych – białych znaków na czarnym tle, odpowiednich dla osób ze słabym rozumieniem mowy, które potrzebują określonej ilości słów do porozumiewania się, bez stosowania złożonych struktur językowych. Za pomocą piktogramu można przekazać jedną informację[7]
    2. PCS – system kolorowych symboli, które ukazują obrazkowo znaczenie słowa, zwyczajowo używanej frazy, zwrotu grzecznościowego[8]
    3. System symboli BLISS – słowa przedstawiane są w postaci rysunku. Dzięki symbolom można nazwać przedmioty, uczucia, emocje i budować z nich całe wypowiedzi.[9]
    4. Znaki graficzne MAKATON
    5. Rysunki
    6. Litery, sylaby, wyrazy.

AAC można stosować na trzy sposoby: jako stała, czasowa metoda komunikacji oraz jako metoda specjalistycznej strategii uczenia się. Żeby wybrać odpowiednią metodę należy wziąć pod uwagę:

  1. intelektualne możliwości osoby
  2. percepcję wzrokową i słuchowa
  3. możliwości motoryczne
  4. indywidualne preferencje
  5. możliwości przystosowania środowiska
  6. cel wprowadzenia AAC[10]

Mając do dyspozycji tak różnorodne formy komunikacji możemy dobrać odpowiednią metodę do potrzeb osoby z niepełnosprawnością, czy chorej. Pozwoli ona na poznawanie świata i najbliższego otoczenia, nawiązywanie relacji, wymianę informacji i podtrzymywanie kontaktu z osobą pozbawioną sprawności mówienia.[11]

Na koniec, kilka wskazówek:

  1. nie każda osoba, która nie mówi jest osobą z niepełnosprawnością intelektualną,
  2. zamiast domyślać się, pytaj.
  3. bądź szczery/a,
  4. nigdy nie pozostawiaj nie zakończonej lub nieudanej rozmowy. Doprowadź ją do końca[12].

[1] http://www.poradnik-logopedyczny.pl/komunikacja-alternatywna/komunikacja-alternatywna/255/picture-comunication.html

[2] http://poradnik-logopedyczny.pl/komunikacja-alternatywna/komunikacja-alternatywna/245/alfabet-punktowy.html 

[3] http://www.piktogramy.com.pl/piktogramy/aac/

[4] http://www.poradnik-logopedyczny.pl/komunikacja-alternatywna/komunikacja-alternatywna/242/coghamo-belgijski-system-gestow.html

[5] https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99zyk_migowy

[6] http://www.poradnik-logopedyczny.pl/komunikacja-alternatywna/komunikacja-alternatywna/249/daktylografia.html

[7] http://www.piktogramy.com.pl/piktogramy/aac/

[8] http://www.piktogramy.com.pl/piktogramy/aac/

[9] http://www.gabinet-logopedyczny.com/symbole-blissa/

[10] http://www.piktogramy.com.pl/piktogramy/aac/

[11] https://polki.pl/zdrowie/choroby,jak-komunikowac-sie-z-osoba-niemowiaca,10385061,artykul.html

[12] https://mockomunikacji.com/2016/07/20/jak-rozmawiac-z-osoba-niemowiaca/

Alternatywne sposoby komunikacji z niemówiącą osobą chorą

Porozumiewając się między sobą używamy języka werbalnego, czyli mówionego oraz komunikacji niewerbalnej, na którą składa się nasza mowa ciała (m.in. gesty, mimika, postawa ciała). Opiekując się osobą chorą, która nie mówi zapominamy jednak o tym, że język stanowi tylko 7% całej naszej komunikacji. Popatrzmy na osoby Głuche, które na co dzień posługują się językiem wizualno-przestrzennym, zwanym Polskim Językiem Migowym (PJM). Ogromną rolę w ich komunikacji odgrywają ręce i mimika twarzy.[1]

Warto więc pamiętać, że możliwość porozumienia z osobą chorą, która nie mówi, zapewniają gesty, spojrzenie, wyraz twarzy, czy sposób poruszania się. Dzięki takiemu przekazowi informacja może docierać od opiekuna/opiekunki do chorego/chorej i w drugą stronę.

Kontakt z chorym/chorą może ułatwić:

  • empatia, czyli współodczuwanie,
  • kontakt wzrokowy, dający poczucie bezpieczeństwa oraz możliwość odczytywania słów z ruchu warg,
  • obserwacja mimiki twarzy, ułatwiająca odczytywanie komunikatu,
  • używanie krótkich zdań i pytań, na które chory/a może odpowiedzieć „tak”, „nie” lub kiwnąć głową,
  • wyraźne i spokojne mówienie,
  • zamiana słów na gesty, podczas komunikowania jakiejś czynności.[2]

Porozumiewanie się z niemówiącą osobą chorą może ułatwić nam również komunikacja alternatywna i wspomagająca (AAC), która została stworzona z myślą o osobach z niepełnosprawnością intelektualną i osobach chorych, które nie posługują się mową werbalną. AAC skierowana jest też do osób ze spektrum autyzmu, mózgowym porażeniem dziecięcym, zaburzoną kontrolą aparatu mowy, z uszkodzonym ośrodkowym układem nerwowym (OUN) w następstwie chorób oraz z zespołami uwarunkowanymi genetycznie.[3]

Komunikacja alternatywna wykorzystywana jest w sytuacjach, kiedy jest możliwy kontakt twarzą w twarz między rozmówcami. Zamiast mowy używa się systemów znakowych, graficznych, manualnych, pisemnych lub alfabetu Morse’a (zestaw dźwięków, błysków światła, impulsów elektrycznych lub znaków popularnie zwanych kreską i kropką[4]).

Komunikacja wspomagająca wzmacnia umiejętności werbalne chorego/chorej w sytuacjach, gdy ma on/a ograniczoną umiejętność mówienia. Komunikacja wzmacniająca jest dobierana indywidualnie do potrzeb osoby.[5]

[1]https://pl.wikipedia.org/wiki/Polski_j%C4%99zyk_migowy

[2]https://www.poradnikzdrowie.pl/sprawdz-sie/niezbednik-pacjenta/jak-opiekowac-sie-osoba-chora-ktora-nie-mowi-aa-aitc-zd8P-AK1s.html

[3]https://polki.pl/zdrowie/choroby,jak-komunikowac-sie-z-osoba-niemowiaca,10385061,artykul.html

[4] https://pl.wikipedia.org/wiki/Kod_Morse%E2%80%99a

[5]https://polki.pl/zdrowie/choroby,jak-komunikowac-sie-z-osoba-niemowiaca,10385061,artykul.html

Z JAKIEJ POMOCY MOŻESZ SKORZYSTAĆ

W ramach projektu można będzie otrzymać następujące świadczenia:

  • poradę doradców
  • opiekę wytchnieniową w miejscu zamieszkania osoby niesamodzielnej
  • fizjoterapię
  • poradę psychologa
  • transport osoby niesamodzielnej (inny niż transport medyczny) na terenie Krakowa
  • poradę lekarza
  • pomoc pracownika socjalnego
  • udział w grupie wsparcia
  • szkolenia w zakresie opieki nad osobą niesamodzielną w miejscu jej zamieszkania
  • usługi pielęgniarskie